โรคพาร์กินสัน

เป็นโรคที่เซลล์ประสาทซึ่งสร้างโดพามีนในสมองค่อย ๆ ลดจำนวนลง ทำให้การเคลื่อนไหวช้าลง (การเคลื่อนไหวช้า) มีอาการสั่น กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง และการเดินเปลี่ยนไป การดำเนินโรคแตกต่างกันมากในแต่ละคน และมีผู้ป่วยจำนวนมากที่ใช้ชีวิตประจำวันได้เป็นเวลานานด้วยการใช้ยา

• มือสั่นตอนอยู่เฉย ๆ และอาการสั่นลดลงเมื่อขยับ
• เดินช้าลง แกว่งแขนน้อยลง และลายมือเล็กลง
• สีหน้าแสดงอารมณ์น้อยลงและเสียงเบาลง
• ได้กลิ่นไม่ค่อยดี หรือมีอาการละเมอพูดและเหวี่ยงแขนขาอย่างรุนแรงตอนหลับมาเป็นเวลานาน

ขอให้เข้ารับการตรวจที่ แผนกประสาทวิทยา (ถ้าเป็นไปได้ให้เลือกที่เชี่ยวชาญด้านพาร์กินสันและโรคการเคลื่อนไหวผิดปกติ) อาการมือสั่นจำนวนไม่น้อยเกิดจากสาเหตุอื่นที่ไม่ใช่โรคพาร์กินสัน (เช่น ภาวะมือสั่นทั่วไป)

• การรักษาด้วยยา (เช่น เลโวโดปา) เป็นพื้นฐาน และการกินยาให้ตรงเวลาเป็นหัวใจสำคัญของการควบคุมอาการ
• การออกกำลังกายสม่ำเสมอ (การเดิน การยืดเหยียด ไทเก๊ก ฯลฯ) สำคัญพอ ๆ กับยา
• หากโรคดำเนินไปจนฤทธิ์ยาแกว่งมากขึ้น ก็อาจพิจารณาการกระตุ้นสมองส่วนลึก (DBS) ได้เช่นกัน
• อาการท้องผูก ปัญหาการนอน และอารมณ์ซึมเศร้าก็เป็นส่วนหนึ่งของโรค จึงควรปรึกษาไปพร้อมกันตอนพบแพทย์

เมื่อขึ้นทะเบียนเป็นโรคที่อยู่ในข่ายสิทธิลดค่ารักษาสำหรับโรคร้ายแรง (산정특례) ค่าใช้จ่ายที่ผู้ป่วยจ่ายเองจะลดลงเหลือ 10%